گريه امام زمان بر اسيرى زينب(س(
حاج ملا سلطانعلى، كه از جمله عابدان و زاهدان بود، مى گويد:
در خواب به محضر مبارك امام زمان (ع) مشرف شدم ، عرض كردم : مولاى من ! آنچه در زيارت ناحيه مقدسه ذكر شده است كه فَلَاندبَنَّكَ صَباحاً وَ مَساءً وَ لَاَبكِيَّنَ عَينُك بَدَلَ الدُموعِ دَماً صحيح است؟
فرمود: آرى!
گفتم:آن مصيبتى كه در سوگ آن، به جاى اشك خون گريه مىكنيد، كدام است؟ آن مصيبت على اكبر است؟
فرمود:نه! اگر على اكبر زنده بود، او هم در اين مصيبت، خون گريه مىكرد!
گفتم :آيا مقصود مصيبت حضرت عباس (ع) است؟
فرمود:نه! بلكه اگر حضرت عباس هم در قید حيات بود، او نيز در اين مصيبت خون گريه مىكرد!
عرض كردم: آيا مصيبت حضرت سيدالشهداء (ع) است؟
فرمود:نه! اگر حضرت سيد الشهداء (ع) هم بود، در اين مصيبت خون گريه مىكرد!
پرسيدم: پس اين كدام مصيبت است؟
فرمود:
زینب اگر کمر به اسارت نبسته بود آزادی اینچنین شرف جاودان نداشت
زینب اگر نبود پس از کشتن حسین گلدسته صفا به صدای اذان نداشت
من نه آنم که کند سیل بلا بنیادم کشته ی داغ حسینم که زپا افتادم
به غرببی ی حسینم مبرید از یادم که غریبانه تر از مادر خود جان دادم
