آید آن روزکه در باز کنی ...!

تبرئه ی موسویان و چند جلسه ی انتخاباتی اصولگراها که تو هفته ی گذشته بود می تونست موضوعات خوبی برا نوشتن باشه!
ولی نمی دونم چی شد که این فضا جای همشونو گرفت!

جمعه هاطبع من احساس تغزل دارد
ناخوداگاه به سمت تو تمایل دارد

بی تو چندیست که در کار زمین حیرانم
مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد

شاید این باغچه ده قرن به استقبالت
فرش گسترده و در دست گلایل دارد

تا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روز
ماه مخفی شدنش نیز تعادل دارد

کودکی فال فروش است وبه عشقت هر روز
می خرم از پسرک هر چه تفأل دارد

یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت
یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد

جمکران نقطه ی امید جهان شد که در آن
هر چه دل، سمت خدا دست توسل دارد

هیچ ستگی نشود سنگ صبورت، تنها
تکیه بر کعبه بزن کعبه تحمل دارد

از درون...!

روز گذشته توفیق شد که با یکی از رفقام برای زیارت شهدا راهی "کهف الشهدا" بشیم!

تقریباً نزدیک غروب بود! وقتی به پای کوه رسیدم احساس بدی بهم دست داد! غربت عجیبی فضای کوه رو پر کرده بود! هیچکس اون دور و اطراف نبود! نمی دونم این غربت برای خالی بودن اونجا از زائر بود یا برای متروک بودن اونجا یا برای نرسیدن به محیط اونجا اونم بعد از گذشت قریب به 5 ماه یا...!

در هر حال غربت اونجا، غربت غروب جمعه رو دو چندان کرد!

با خودم  مرور کردم دیدم یه همچین حسی وقتی که برای برنامه ی چهلمشون اومده بودم هم بهم دست داد! مخصوصاً وقتی که عکس حضرت آقا که شب لیله الرغائب رو تنها در اونجا بودن رو دیدم! اون موقع هم با خودم قرار گذاشتم که هر چند وقت یه بار بیام!

                       

ولی انگار یادم رفت! غفلت خیلی راحت می تونه آدمو بگیره! هر دفعه با یه بهانه نرفتم!

نمی دونم باید خجالت کشید، غصه خورد، ...!

از یه جهت خیالم راحته! می دونم که اونا به ما احتیاجی ندارن! محتاج ماییم!

اصلاً حالا که به اینجای نوشتم رسیدم می بینم چه خوبه که اونا رو تو اون کوه برهوت، تو اون تپه ی پرت دفنشون کردن! چه خوبه که هیچ علامتی و نشونی برای پیدا کردن مزارشون نگذاشتن! فکر کنم اینجوری راحت تر باشن! دور بودن از آدما لذت خاص خودشو داره! دور بودن از عادات روزمره شون!...!

و باز با خودم قرار گذاشتم!

و التماس کردم!

ای شهید! ای آنکه بر کرانه ی ازلی بر نشسته ای دستی بر آر و ما قبرستان نشینان عادات سخیف را نیز از این منجلاب بیرون کش!