روز نوشت های دانشجوی مسلمان

تلاش توهم سبز برای «مهری داغ»

haqiqattalab — Sat, 03 Oct 2009 11:55:18 GMT

چند روزی هست که درحال تلاشم تا بتوانم وبلاگم رو بروز کنم ولی سرویس دهی بلاگفا با مشکل مواجه بود و نشد.

امسال هم شروع سال تحصیلی جدید دانشگاه ها با حال و هوای خاص خودش همراه بود.

پس از افت و خیز های بعد انتخابات، رسانه های خارجی و برخی از عوامل داخلی آنها با جوسازی و جنگ روانی وعده «مهری داغ» را به مسئولین دانشگاهی و عموم دانشجویان دادند. پس از آن با پیگیری این وعده در سایر رسانه ها علی الخصوص فضاهای مجازی، همگان با توجه به سابقه دشمنان در تأثیرگذاری بر دانشگاه ها و فضاهای احساسی حاکم بردانشجویان، تصور اتفاقی خارق العاده را داشتند. اما آنچه در هفته گذشته بر فضای همه دانشگاه ها حاکم بود، نوید فصلی پر مهر برای جنبشی سه رنگ در دستیابی به افتخارات علمی نو را می داد.

دانشجویان سراسر کشور با شروع فصلی تازه در کارنامه علمی کشور بدون توجه به فضاسازی های منفی صورت گرفته در رسانه های بیگانه با حضور پرشور خود در عرصه های علمی آمادگی خود را برای کسب افتخارات علمی دیگر برای نظام اعلام کردند.

فضای غالب اینگونه بود، اما اندکی که همچنان در توهم سبز باقی مانده بودند با تلاش هایی سعی در برهم زدن جو آرام دانشگاه های خود کردند. این عده که در سنوات قبل نیز همراهی خود را با توطئه ها وبرنامه ریزی های سناریو نویس های آمریکایی اعلام کرده بودند، طبق انتظار با ایجاد اغتشاش و برهم زدن نظم عمومی دانشگاه خود، خوراک رسانه های خود را برای نشاندن وجود فضای ناآرامی در دانشگاه ها را فراهم کردند.

دانشگاه های شریف و تهران با سابقه حضور چشم گیر عناصر لیبرال و مارکسیست بهترین بستر را برای ایجاد ناآرامی های ایزایی بین سایر دانشگاه ها دارند. این قبیل ناآرامی ها با هدف پوشش رسانه ای و بدون داشتن اهداف موضوعی خاص شکل میگیرند و خاصیت آن در دو جبهه قابل بررسی است.

اولین جبهه مربوط به عناصر افراطی در سایر دانشگاه ها است تا در ابتدای امر با فضاسازی رسانه ای و نشریاتی در دانشگاه خود در خصوص قضایای رخ داده در سایر دانشگاه ها، آمادگی لازم برای ایجاد اغتشاش از پیش طراحی شده ای در دانشگاه خود را ایجاد سازند. و بدین صورت با اتصال زنجیره ای هم خوراک رسانه ای خود را بیش از پیش فراهم سازند و هم با ایجاد فضای ناآرامی روانی برای سایر دانشجویان، اختلالی جدی در امر تحصیل و علم جویی ایجاد سازند.

دومین گروه نیز نیروهایی هستند که سعی در ایجاد فضایی آرام در دانشگاه ها دارند.

دانشجویانی که در دانشگاه ها سعی در ایجاد فضایی متناسب با فضای آکادمیک دارند و اکثرا در حوزه های فرهنگی مشغول به فعالیت هستند، اغلب در چنین مواقعی با فداکاری و گذاشتن وقتهای اضافی سعی در پاسخگویی به فضاسازی های منفی صورت گرفته در دانشگاه دارند و با انتشار نشریات مختلف فضای وهم آلود ایجاد شده را به فضای شفاف و صادق بدل می سازند.

نیروهای انتظامی و امنیتی دسته دوم از گروه دوم هستند که همواره در اینگونه فضاها به حال آماده باش درآمده و با عکس العمل های به موقع خود جلوی آسیب های بزرگ را میگیرند. البته ناگفته نماند که این دسته برخلاف دسته اول که اشراف بیشتری نسبت به فضای دانشگاه ها دارند، بعضا با عکس العمل های ناموقع ویا اشتباه خود بر التهابات بوجود آمده دامن میزنند. به فرض، آنجا که می بایستی با دقت و تدبیر لازم از بروز حوادثی از قبیل خسارات میلیاردی وارده به دانشگاه صنعتی اصفهان جلوگیری کنند، دست بر روی دست می گذارند و آنجایی که می بایستی تنها با رصد اوضاع دانشگاه ها برای جلوگیری از دامن زدن به ناآرامی ها به برنامه ریزی دقیق روی آورند با اقدامات شتاب زده، خوراک رسانه ای لازم جهت امنیتی کردن فضای دانشگاه ها را فراهم می آورند.

البته لازم به ذکر است که نگارنده نافی برخورد های امنیتی در مواقع ضروری همچون حادثه دانشگاه صنعتی اصفهان نیست و آن را ضروری نیز می داند ولی هر عملی عکس العمل مناسب را می طلبد. همچنان که دانشجویان ارزشی دانشگاه های مختلف همچون شریف و تهران، در حوادث گوناگون، بخوبی نشان داده اند که با مدیریت و شناخت کامل خود از اوضاع دانشگاه توانسته اند با کمترین هزینه بر جو عمومی مسلط شوند.

روايت يك شاهد عيني از آشوبهاي 23خرداد دانشگاه‏ اصفهان

شایان ذکر است که تلاش هر دو دسته ی فوق برای برقراری آرامش و فضای مناسب جهت رشد علمی دانشجویان در دانشگاه ها ستودنیست، اما آنچه مهم تر از انجام این تلاش است، بررسی ثمردهی این تلاش ها در هر موقع خاص خود می باشد. که اگر این دقت وجود نداشته باشد امکان سوء استفاده دشمن از اینگونه تلاش ها را ممکن می سازد.

امیدوارم تا تمامی دلسوزان دانشگاه که در این ایام تمام همتشان را برای ارتقاء فضای شکوفایی دانشگاه گذاشته اند با درایتی بیشتر در این عرصه حضور داشته باشند.

روزنوشتی از افطاری دانشجوها با آقا از دانشجوی همیشگی

haqiqattalab — Thu, 27 Aug 2009 14:24:18 GMT

كارت ديدار

ديروز افطار دعوت شديم. افطاري متفاوت با ساير افطاري هاي ديگر. افطاري كه هر سال منتظر رسيدن اون هستيم. افطاري آقا با دانشجوها.

لحظه هاي شيرين هرسال تا سال بعدش تو ذهن ميمونه طوري كه ماه رمضان رو با عشق ديدار آقا شروع مي كنيم. و امسال هم خدا توفيق داد تا توفيق حضور پيدا كنيم.

چند سالي كه خدا توفيق حضور داده ولي بايد متذكر بشوم كه اين توفيق با دوندگي و سماجت بوده كه تا الان ادامه پيدا كرده وگرنه ما مثل خيلي هاي ديگه كه يكدفعه يكي از آسمون پيدا مي شه و دعوتشون مي كنه نيستيم!

القصه امسال هم مثل ساير سنوات با اصرار به اين و اون كارت ديدار جور شد و باز هم مثل سال هاي پيش اين عذاب وجدان باعث شد كه كارتم رو به كسي كه احساس مي كردم از من لايق تر هست بدم! البته تعجب نكنيد! خوب ديگه اين از فوت و فن هاي افطاري دانشجوها با آقاست كه اون آدماي سمج هميشه نه تنها برا خودشون كارت جور مي كنن كه چندتايي هم كارت براي بقيه مي تونن جور كنن.

آنفولانزاي بسيجي

آخراي وقت كارت جور كردن كه شد رفتم به سمت گيت اول بازرسي. رفقامون توي صف بودند. يه چند گروه هم معلوم بود از دانشجوهاي استان هاي ديگه هستند كه براي افطاري آقا اومده بودند. وقتي به بروبچه هاي بازرسي گيت اول رسيديم ديديم كه همشون يكي يه ماسك زدند رو دماغ و دهنشون! يكي از بچه هاي بسيج دانشجويي كه از رفقاي ما هم هست با ديدن اين بروبچه هاي بازرسي خنده اي كرد و بلند گفت:«برادر! ماسك زدي تا آنفولانزاي بسيجي نگيري؟!»

بقيه تو صفي ها زدند زير خنده و اون بچه هاي بازرسي هم با خنده اي روي لب از خجالت سرخ شدند!

مراسمي از جنس بلور

از ساير گيت ها كه رد شديم رسيديم به حسينيه امام خميني (ره). مثل هميشه ته سالن براي ما دقيقه نودي ها جا بود. با يه بررسي استراتژيك جايي رو كه هم مشرف به آقا باشه و هم مشرف به تريبون سخنران ها پيدا كرديم و نشستيم.

جلسه با قرائت قاري قرآن شروع شده بود. قرائت كه تموم شد قاري اومد جستي بزند و براي دست بوس آقا حاضر بشه كه بچه هاي بيت جلوش رو گرفتند و دست خالي برش گردوندند. مجري اومد پشت تريبون و با الفاظي صميمي فضاي پرابهت جلسه را تلطيف كرد. مجري كه از جنس جوانان حاضر در جلسه عاشق آقا بود، از روي عشق بازي شعري را خوند كه حال و هواي همه را متحول كرد. شعرش رو نتونستم پيدا كنم ولي شاعر اون محمد جواد زماني بود.

سخنران اول از بچه هاي جامعه اسلامي دانشجويان بود كه من بچه هاي اون هاي را با لهجه اصفهاني شون ميشناختم ولي اين يكي قسر در رفته بود. مثل خيلي از بچه هاي بعدي كه براتون ميگمشون با تپق هاي كم و بيش متن نوشته شده خود را پيرامون «از شير مرغ تا جون آدميزاد» خوند. براي اين اينرو گفتم كه از هرچي بگي گفت و انتقاد كرد و حمايت كرد و به جاي 7 دقيقه وقت قانونيش يه ربعي مهمون بود!

سخنران دوم از بوبچه هاي بخبه بود كه خيلي شسته رفته از روي متن از پيش نوشته شده ي خودش با كمال آرامش خواند و سر موقع تموم كرد. اين چيزي بود كه تو سخنران چهارم و تهم هم كه از نخبه هاي علمي بودند وجود داشت.

سخنران سوم از اعضاي تحكيم وحدت بود. اولين سخنران زن جلسه كه ظاهراً نتونسته بود خودش رو وفق بده و با تپق هاي فراوانش جلب توجه مي كرد. ميگفتن كه اول قرار بوده كه يكي از آقابون اين تشكل بياد صحبت كنه كه ظاهراً زورش به جماعت نسوان نرسيده بود!

سخنران پنجم نماينده تشكل بسيج دانشجويي بود. اولين نفري كه سعي كرد متن نوشته شده رو كنار بگذاره و اصطلاحا زنده حرف بزنه كه اونم دوام نياورد و براي حفظ وقت جلسه از رو خوند. اما امان از بچه هاي بسيج كه هر سال بايد يه برنامه ويژه اي اجرا كنند! بعد از تمام شدن متنش خيلي با جسارت و البته با خجالت و احترام از آقا خواست اگر شما اجازه بديد براي دست بوسي خدمت برسم چون بچه هاي بيت اجازه نميدن. آقا هم با لبخند رخصت دادند. در اين هنگام بود كه نظم جلسه بهم خورد و همه عقبي ها براي ديدن اين صحنه نيم خيز و از جا بلند شدند. بعد از نماينده بسيج آقا به مجري اشاره كردند كه ساير بچه هاي قبلي كه هم مي خواستند براي روبوسي خدمت آقا برسند هم بيان.

نفرششم از بچه هاي با حال و پر انرژي جهادي بود.

سخنران هفتم نماينده انجمن هاي اسلامي دانشجويان مستقل بود كه با صدايي محكم و رسا از روي متن خودش چند دفعه اي حاضرين را به تكبير كشاند.

در طي برنامه دانشجوهاي حاضر سر چند جا تكبير گفتند:

1- محكوم كردن عاملين اصلي جريانات و اغتشاشات پس از انتخابات

2- محكوم كردن رياست دانشگاه آزاد براي حمايت هاي مالي و معنوي از اغتشاش گران

3- به دادگاه كشاندن موسوي و خاتمي

4- پرهيز احمدي نژاد از معرفي كامران دانشجو به مجلس به خاطر حمايت دانشگاه آزاد از وي

سخنران هشتم نماينده دانشجويان دانشگاه آزاد بود. اول صحبتاي اين بنده خدا پچ پچ بچه ها بالا رفت كه با هيس هيس سايرين كم شد.

سخنران دهم و يازدهم هم كه تو وقت اضافه صحبت كردند نمايندگان تشكل جنبش عدالتخواه و فرهنگي دانشگاه ها بودند.

بعد از نفر يازدهم مجري برنامه با دست بوسي آقا همه را به توجه به فرمايشات ايشون دعوت كرد.

آقا خيلي صميمي بعد از شروع صحبتاشون با لبخندي دلنشين خطاب به دانشجوها گفتند: «جلسه، همان طورى است كه از يك جلسه‌‏ى دانشجوئى و جوان انتظار ميرود. آنچه كه گفته شد - كه البته سخنان متقن و دقيق و نو توى حرفهاى اين برادران و خواهرانى كه صحبت كردند، بود؛ تحليلهاى درستى بود ».

متن كامل بيانات آقا را اينجا بخوانيد.

افطاري متفاوت

در آخر برنامه مثل سنوات قبل همه بعد از نماز براي رسيدن به سر سفره و گرفتن جا براي رفقاشون پريدند. و خوب از اقتضائات جواني همينه ديگه!

منتها افطاري امسال از نظر من يه فرقي با سال هاي پيش داشت و اونم حضور طولاني مدت آقا سر سفره افطاري بود. فكر كنم دليل اونم حضور وزير بسيجي و البته بركنار شده بهداشت بود كه گرم صحبت با آقا بود و چنان دانش آموزي جلوي معلم خود زانو زده بود كه تحسين همه را برانگيخته بود.

عکس هایمراسم هم اینجا و اینجا و اینجا ست.

رمضان نزدیک است...

haqiqattalab — Wed, 12 Aug 2009 08:19:38 GMT

اینجا کسی برای تو جا وا نمی کند

این خاک، احترام به دریا نمی کند

شهر پر از هوی نفسم را گرفته است

اینجا کسی هوای مسیحا نمی کند...

از پا نمي نشينيم

haqiqattalab — Tue, 05 May 2009 05:44:18 GMT

دیروز مطلع شدیم جناب آقای دکتر خرمشاد مصاحبه ی جالبی را با خبرگزاری فارس انجام دادند که سبب شد چند کلامی به تقریر دوستان دربیاید:

معاون فرهنگي وزير علوم در گفتگو با فارس:
ادعاهاي صورت گرفته در خصوص تئاتر دانشجويي بي‌اساس است
خبرگزاري فارس: معاون فرهنگي اجتماعي وزارت علوم در خصوص برخي اخبار و تصاوير منتشر شده در خصوص تئاتر دانشجويي گفت: ادعاهاي صورت گرفته در خصوص تئاتر دانشجويي بي‌اساس است.

محمدباقر خرمشاد معاون فرهنگي و اجتماعي وزارت علوم در گفتگو با خبرنگار سياسي خبرگزاري فارس اظهار داشت: در پي ادعاهاي صورت گرفته در مورد استفاده از برخي الفاظ و مسائل ديگر در مورد تئاتر دانشجويي، كميته پيگيري اين مسئله تشكيل شد اما بررسي‌هاي اين كميته تا كنون نشان مي‌دهد كه ادعاهاي مطرح شده بنيادي نداشته است.
وي افزود: در مورد الفاظ مورد ادعا، از نويسندگان آن خبر خواسته شده است كه مستندات خود را ارائه كنند، اما تا كنون مستندي ارائه نشده است.
معاون فرهنگي و اجتماعي وزارت علوم در خصوص تصاوير منتشر شده از اين تئاتر در سايت خبرنامه دانشجويان ايران نيز گفت: اگر اين عكس‌ها نامناسب است، بايد از كل كشور عكس بگيريد و منتشر كنيد و بگوئيد مورد دارد.
خرمشاد در پاسخ به اظهارنظر خبرنگار ما مبني بر اينكه پوشش مردم كشورمان در خيابان‌ها به هيچ وجه همانند ‌آنچه در تئاتر دانشجويي اتفاق افتاده نيست، اظهار داشت: اگر اينگونه است، شما از فارس بياييد بيرون، در خيابان‌ها بگرديد، اگر غير از اين را ديديد، به من هم بگوئيد.
وي ادامه داد: تصاوير سياه و سفيد اين عكس‌ها را براي من فرستادند و من چيز خاصي نديدم اما اين موضوع را نيز پيگيري خواهيم كرد./انتهای پیام/

واما سخن اصلی:

«لا موثر في الوجود الا هو» و «لا حول و لا قوه الا بالله العلي العظيم»

تاريخ، گواهي شگرف و عجيبي دارد بر اينكه نهال اسلام، هميشه در غربت و مظلوميت باليد و رشد كرد. اگر امروز كه قلم بر نقد جريان هاي باطل و مبطل مي رانيم و دشنه نيش تهمت و تمسخر اهالي دنيا را بر جان مي خريم و همچون بيگانه اي در ميان جمع، خود را در كوير غبار اندود اين دنيا و اهالي اش تنها مي يابيم، بيمي به دل راه نمي دهيم كه اين تقدير ماست وسرشت و سرنوشت ما هم.

برادر عزيز! تو تنها نيستي، اگر هم در ميان اين جماعت تنهايي، باش! خدا تو را تنها نگذارد، كه اگر چنين باشد هيچ، خواهي بود و اگر او با توست، تو خود ملتي هستي، همه! رمه ها را به خلوت تو چه راه؟

تو آنروز كه خود را در سيره و سيرت «سيد مرتضي» نشاندي و به مرام و مسلك او در آمدي، تكليفت را با عالم و آدم مشخص كردي كه سيد مرتضي نه كسي بود كه برق چشم دنيا مداران دلش را بلرزاند و نه زهر كلام صاحبان زر و زور و تزوير قلمش را.

برادر! صداي عربده دنيائيان هرچه بلندتر و گوش خراش تر، نشانه اش از فروپاشي بساط زندگي شان هم روشن تر و نزديكتر. از پشت خاليت نترس و از اينكه اطرافت را مي نگري كه تنها تو هستي كه يك تنه به جنگ دنيا پرستان آمده اي كه «چه بسا اقليت و اندك كه بر گروه كثير غلبه كرده اند.»

هوس بازان كافر كيش، آنروز كه سر يحيي بن زكريا (ع) را از تن بريدند و به دست آن روسپي سپردند تا بدان جسارت كند، نمي دانستند كه ظاهر اسباب مادي و قراردادهاي اعتباري اين دنيا، تنها بخش كوچكي از هستي است و «بيده ملكوت كلي شي» و «لمن الملك»، «لله رب العالمين»!

آنان که با بررسي همه جوانب امر‌(!) و بريدن سر مبارك امام عشق و امر به تاختن نعل اسبان بر بدن مبارك سالار شهيدان و آتش زدن خيمه و هزار و يك جنايت ديگر، به يقين و حقيقت رسيدند كه ديگر نشانه اي از حسين براي هماره تاريخ باقي نخواهد ماند و آنقدر بيچاره و ذليل بودند كه گمان مي كردند با از بين بردن ظاهر يك حقيقت، باطن آن را هم به نابودي كشانده و در زمين ضميرهاي غافل دفن كرده اند.

اما زنهار كه همزمان با غروب سرخ و خونين آفتاب ظاهر حسين بن علي در عصر روز دهم، طلوعي به وسعت همه تاريخ و به عظمت همه جغرافياي انساني، جان و جهان عالم را فروزان كرد و امام (ع) كه قبله باطني عالم است، عشاق دلباخته را گرد خود به طوافي هماره دعوت كرد؛ و مگر نه اينكه امام ما حسين بن علي (ع) است و تكليف ما را نيز او به روشني و سرخي و جاودانگي، تبيين نموده است؟

برادر! تاريكي،‌عدم است، نبودن نور است و نور حتي با يك شمع، تاريكي را حتي اگر بزرگ و مهيب باشد، نابود خواهد كرد.

شايد شمع، خود بسوزد و اشكي شود و به قيمت اتمام عاشقانه وجودش، نورافشاني كند اما ترديد مكن، اين نور اگر از منبع تنها موثر وجود – خداوند – باشد، اثر خود را خواهد گذاشت و پرچم تداوم حضور عاشقانه عشاق نور و روشني، هميشه در اهتزاز خواهد بود.

برادر! آدم تنها همسايه اش خداست و اگر اين تنهايي حوالت تاريخي ماست و سرشت و سرنوشت ما،‌ و پايمردي مان در راه آرمان هاي سبز و سرخ اسلام، آن را برايمان رقم زده است، با آغوش باز به استقبالش مي رويم و از تنهايي چه باك؛ وقتي مقتدايمان، بيست و پنج سال، در مظلوميتي تكان دهنده سر در چاه فرو مي برد و اسرار عصمت امام و شرح درد اشتياق و رنج مظلوميت را به دل زمين، ‌به وديعت مي گذارد.

از تنهايي چه باك اگر به رنگ جماعت شدن ،مصاف با معامله بر سر غيرت و حميت باشد و همنوا با جمع گشتن، ذلت و مذلت.

برادر! مي دانم كه دم از عشق و آزادي و پاكي زدن، در ميان اين جماعت دل به دنيا داده كه همچون اختاپوس بر عجوزه هزار رنگ مال و شهوت و رفاه، چنبره زده اند، سخت و پر درد است، اما تو زخمهايت را مردانه ببند و بدان قلم و زباني كه وسيله بيان حق نباشد، پس خاموش باشد بهتر است.

ما بايد ايمان بياوريم به اينكه بالاخره يك روز بايد بر سر آرمان هاي اسلام ناب بايستيم و هزينه اش را هرچه باشد بپردازيم و مگر نه اينكه پس از عصر غبار آلود تركتازي منافقان و نان به نرخ روز خوران، عصر مصاف رو در روي عاشورائيان و سپاه كفر فرا خواهد رسيد.

حضور در سپاه ايمان و در مواجهه با جريان زر و زور و تزوير جز از عهده عشاق دلسوخته و جان به لب رسيده، از كس ديگري برآمدني نيست و مدعيان، هر يك با يكي و روز كم و زياد از پا خواهند نشست و فرار را بر قرار ترجيح خواهند داد.

تنها عاشقانند كه مي مانند و «البته عاشقان به ندرت مي ميرند!» و اين عرصه نه سن و سال مي شناسد و نه گذشته و حال. چه بسا آن غلام سيه چرده، كه لياقت سرگذاشتن بر زانوي امام عشق و نوشيدن شهد شهادت را بيابد يا حُر، كه به هدايت عظمي تقرب يابد و چه بسا مفسران قرآن و روزه داران و پینه بر پيشاني داران كه سر امام عشق را از قفا ببرند!

برادر! شصت سال بر روي منبر رسول خدا (ص) به علي ابن ابي طالب (ع) دشنام مي دادند و براي اطمينان از نماندن حتي اثري از حضرت عشق، قبر مبارك امام عشق را شخم مي زدند. امروز هم به سان هماره تاريخ، علي (ع) بر تارك آرمان عشق و مستي و هدايت مي درخشد ولي اصحاب تاريكي كجايند؟ كجا؟!

ولله عاقبه الامور.

ما از طلا گشتن پشیمان گشته ایم، مرحمت فرموده ما را مس کنید

haqiqattalab — Sun, 03 May 2009 08:24:55 GMT

جناب آقای دکتر خرمشاد

جناب آقای دکتر اسلامی

بسی مسرور گشتیم که در راستای دانشگاه تمدن ساز ایرانی - اسلامی شاهد برگزاری جشنواره مستهجنات تئاتر دانشگاهی بودیم!

درست است که قلم توان نوشتن در وصف این موضوع ندارد و عکس ها هم تا قسمتی شاید مبهم باشد، و فیلمی هم از گفتارهای زیبای هنرپیشگان آن در دست نیست.

اما بعد از برگزاری این جشنواره فهمیدم هنوز در وزارت علوم جمهوری اسلامی ایران هستند کسانی که تیشه را محکم به ریشه اسلام و ایران می زنند

متولیان محترم فرهنگ دانشجویان

شما که فریاد "ما اینکاره ایم"تان گوش فلک را کر کرده دیگر چرا؟

امیدواریم که تمام این فجایع تنها از سر عدم نظارت باشد که البته آن هم گناهی نابخشودنی است!

ناز و عشوه دخترکان و بی حجابی و گفتارهای ضد دین در این جشنواره با چه هدفی بوده است؟

ای کاش تنها تکه ای از موی سر و ناز و افاده و اختلاط بود

اینکه دختر و پسر جوان با هم با لباس راحت و تقریبا بی حجاب والیبال بازی کنند، چه توجیهی دارد؟

اینکه پسر جوان رقص کنان شیرجه برود بقل خانم چه معنی دارد؟

حتما بی فرهنگی و املی است اگر بگویم چرا اکثر بازیگران زن حداقل تا آرنجشان پیداست؟!

این که دختر بخواند و دختری دیگر در مقابل دیدگان تماشاگران برقصد ، آن هم با این همه ناز و عشوه!، اینها سوغات شما برای اسلامی کردن دانشگاه ها بود؟

آقایان

ما از طلا گشتن پشیمان گشته ایم، مرحمت فرموده ما را مس کنید

نویسنده: محمد رضا باقری

حاشيه هاي مراسم تشييع پيکر همسر رهبر کبیر انقلاب

haqiqattalab — Sun, 22 Mar 2009 12:51:50 GMT

پيکر همسر رهبر کبير انقلاب اسلامي ايران، صبح امروز پس از قرائت نماز، بر دوش مردم و دوستداران امام و انقلاب از دانشگاه تهران تا ميدان انقلاب تشييع شد و سپس براي خاکسپاري به حرم مطهر پير جماران منتقل شد.

به گزارش گروه سیاسی «شبکه خبر دانشجو» ، پيرمردي حدودا 60 ساله که خود را گل فروش معرفي مي کرد تعداد زيادي شاخه گل به پيکر همسر امام خميني(ره) اهدا کرد.

در حاليکه آغاز آيين تشييع پيکر همسر حضرت امام خميني(ره) ساعت 10 صبح اعلام شده بود اين مراسم به طور رسمي ساعت 9 و 30 دقيقه آغاز شد.

تعداد زيادي از مقامات و مسئولان لشکري و کشوري به همراه خانواده هاي خود و نيز قشرهاي مختلف مردم در مراسم تشييع پيکر همسر حضرت امام خميني (ره) شرکت کرده بودند.

دکتر احمدي نژاد رئيس جمهور ساعت 9 و 40 ، آيت الله هاشمي شاهرودي رئيس قوه قضائيه و آيت الله هاشمي رفسنجاني رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام ساعت 9 و 55 دقيقه از در اصلي دانشگاه تهران وارد محل برگزاري مراسم شدند.

صفار هرندي وزير ارشاد، محسني اژه اي وزير اطلاعات، شيخ الاسلام قام مقام وزير امور خارجه، قاليباف شهردار تهران، طلا فرماندار تهران از ديگر شرکت کنندگان در اين مراسم بودند که از در اصلي دانشگاه تهران وارد شدند.

همچنين توکلي نماينده مجلس، موحدي کرماني، حجت اسلام مجيد انصاري، آيت الله تسخيري، حجت الاسلام پورمحمدي، صلاح زواوي سفير فلسطين در تهران، اسماعيلي از حقوقدانان شوراي نگهبان، حداد عادل رئيس کميسيون فرهنگي مجلس، يونسي وزير سابق اطلاعات، غرضي وزير اسبق ارتباطات و آيت الله مهدوي کني عضو مجلس خبرگان رهبري و ميرحسين موسوي نيز از اين در وارد شدند.

در مراسم تشييع پيکر همسر امام راحل تعدادي از چهره هاي سياسي احزاب از جمله محمد سلامتي، شکوري راد، ميثمي، منتجب نيا و مهدي کروبي نيز حضور داشتند.

مير حسين موسوي با خودروي پرايد به همراه همسرش به مراسم آمده بود.

تعداد زيادي از خبرنگاران، تصوير برداران و عکاسان رسانه هاي جمعي به خاطر نداشتن کارت ورود به محل اصلي مراسم، در مقابل در اصلي دانشگاه تهران به تهيه عکس و خبر مشغول بودند.

پس از اقامه نماز ميت، اعلام شد پيکر حاجيه خانم ثقفي از درب شرقي دانشگاه تشييع خواهد شد که اين موجب نارضايتي برخي از شرکت کنندگاني شد که در مقابل درب اصلي دانشگاه تهران منتظر بودند.

برخي از دوستداران امام و انقلاب نيز در قالب دسته هاي عزاداري با در دست داشتن پارچه نوشته هاي تسليت در مراسم تشييع پيکر همسر امام راحل شرکت کرده بودند.

پس از اقامه نماز ميت، مردم خداجويي که به عشق امام و انقلاب و عرض تسليت به خانواده معظم امام خميني(ره) در مراسم شرکت کرده بودند، شعارهاي يا حسين(ع)، لااله الا الله، عزا عزاست امروز روز عزاست امروز همسر روح خدا پيش خداست امروز، عزا عزاست امروز روز عزاست امروز همسر روح خدا پيش شهداست امروز، سر دادند.

در پايان مراسم تعدادي از مردم به گفت و گو با مسئولان و بيان مشکلاتشان پرداختند که از اين بين اطراف قاليباف شهردار تهران از ديگران شلوغ تر بود.

منبع: شبکه خبر دانشجو

پی نوشت:

* سالی توام با ظهور حضرت ولی عصر(عج) را برای شما آرزومندم.
*به شدت محتاج دعای خیر دوستانیم!

مشهد با دلستر!

haqiqattalab — Sat, 14 Mar 2009 07:55:18 GMT

اردوی مشهد نهاد رهبری دانشگاه!!! (۲۱/۱۲/۸۷)

ظاهرا دوستان در نهاد رهبری برای جذب دانشجویان به اردوهاشون روبه چیزای جالبی آوردن!

مثل اردوجنوبی میمونه که توش کافی میکس آمریکایی بدن!!

به امید حضور در ظهور

haqiqattalab — Sat, 07 Mar 2009 04:56:18 GMT

آمد عزایی که در خود جشنی را مستور دارد!

این هم از مظلومیت امام یازدهم است که غروب شهادتش را با طلوع ولایت آخرین منجی بشریت پیوند زده اند و کوتاهی عزای شهادتش را با بلندای جشن و سرور ولایت فرزندش پیوند زده اند. و چه زیباست شادمانی مظلومان جهان از آمدن پشتیبانی اینچنین. و زیباتر از آن شیعیانی که برای عرض تبریک و تسلیت خدمت آقا می رسند.

حکومتی نزدیک است! جکومتی از جنس نور! نوری که چشمان ظالمان و ستمکاران تاب دیدنش راندارند.

و مژده ی نزدیکی را داده اند.

به امید حضور در ظهور!

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد
ناخودآگاه به سمت تو تمایل دارد
بی تو چندیست که در کار زمین حیرانم
مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد
شاید این باغچه ده قرن به استقبالت
فرش گسترده و در دست گلایل دارد
تا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روز
ماه مخفی شدنش نیز تعادل دارد
کودکی فال فروش است و به عشقت هر روز
می خرم از پسرک هر چه تفال دارد
یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت
یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد
هیچ سنگی نشود سنگ صبورت ، تنها
تکیه بر کعبه بزن ، کعبه تحمل دارد... (شعر از وبلاگ طوفان واژه ها)

پی نوشت:

* مناسبت مربوط به وبلاگ شخصی نویس تبریک گفته می شود.

دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس؟!

haqiqattalab — Mon, 02 Mar 2009 13:17:18 GMT

در چند روز گذشته که کمی از جنجال های بپا شده در بعد از تشییع شهدا در دانشگاه می گذرد، هنوز عده ای داعیه ی مظلومیت دارند! کسانی که در روز تشییع به هر وسیله ی ممکن حاضر بودند که به نوعی اغتشاش کنند و خوب کسانی هم جلوی آنها را گرفتند. و با توجه به برخی آشوب طلبی هایی که برخی از اغشاش گران انجام دادند، امر دستگیری آنها برای خودشان هم مفروض بود!

ولی اگر شهادت شاهدان اعمال اغتشاش گران را باور نکنیم، برخی از شواهد مستند را به راحتی نمی شود انکار کرد! گرچه آشناییم با عده ای که تبرئه جویان همیشه ی تاریخند!

برخی از شواهد زیر که تازه دیده ام را در مجموعه ای گرداوری کردم که قابل فهم تر باشد.

در مجموعه نخست، دختری که برخی او را می شناسند، در صحنه هایی که آورده شده و بسیاری از صحنه های دیگر، جزو سردمداران اغتشاش گران می باشد! برخی از اعمال این شخص در بخش هایی از ماجرا، حتی توسط دوستان خودش نیز مورد انتقاد قرار می گیرد! در برخی از صحنه ها نیز وی به تنهایی شعار می دهد و کسی اورا همراهی نمی کند! (به عرضه ی برخی از دوستان توهین نشود!)

در مجموعه دوم، دو تن از دانشجویانی که برای تشییع شهدا به دانشگاه آمده اند، با حضور در جمع اغتشاش گران به تماشای کارهای آنها مشغولند! در این هنگام عده ای از اغتشاش گران متوجه حضور آنها می شوند و در اعتراض به حضور آنها، شروع به پرخاش به آنها میکنند و آنها را با ضرب و شتم از جمعشان بیرون می کنند! (لطفا کسی به فکر این نیافتد که اینها کاری کردند که اعتراض این جماعت را برانگیخته باشد چون این نبود و عکس های قبل این صحنه ها را نیز داریم!)

پی نوشت:

* با کلیک بر روی عکس ها، عکس ها را در اندازه ی اصلی ببینید.

دیروز جبهه دانشگاه بود و امروز دانشگاه جبهه است

haqiqattalab — Wed, 25 Feb 2009 13:59:18 GMT

خاطره تشييع شهدا تا ابد در دانشگاه اميركبير مي‌ماند

تشييع و تدفين پيكر مقدس شهدا در دانشگاه اميركبير، اتفاقي بود كه تا ابد در تاريخ اين دانشگاه و در اذهان حاضران در آن روز باقي خواهد ماند.

دوشنبه 5 اسفندماه پيكر مطهر 5 شهيد گمنام دفاع مقدس با شكوهي خاص در عين مظلوميتي محسوس توسط دانشجويان و عشاقان در دانشگاهي جاودانگي شان را به رخ كشيدند كه قلب تپنده جنبش دانشجويي است و دانشجويان نيز در تكريم شهدا نشان دادند كه هنوز هم به ارزش هاي والاي نظام مقدس جمهوري اسلامي وفادارند، اگرچه عده اي در اين ميان نامهرباني خويش را در حضور شهدا كنار نگذاشتند و بي حرمتي كردند، اما شيريني حضور شهدا آنقدر بود كه تلخي آنان گم شد و اما در ادامه ماجراي ديروز را از نگاه هاي مختلف بازبيني مي كنيم تا بتوانيم حداكثر بهره عبرت را ببريم.

چکیده ای از اتفاقات روز تدفین در دانشگاه امیرکبیر

تشييع سبكبالان عاشق از دانشگاه تهران آغاز شد و به سمت دانشگاه اميركبير دل ها را با خود مي برد. دانشجويان دانشگاه اميركبير از شب گذشته محل تدفين شهدا را آماده كرده بودند، در حدود ساعت 11 صبح براي تحويل گرفتن شهدا به معراج شهداء رفتند تا شهداء را براي شروع تشييع به دانشگاه تهران ببرند. در نزديكي نداي ملكوتي ظهر جمعي حدود 50، 60 نفره از كساني كه نام خود را دانشجو گذاشته بودند در جلوي دانشكده شيمي تجمع كرده بودند و با خواندن سرود يار دبستاني و كف زدن شروع به حركت به سمت محل تدفين كردند. در اين هنگام جمعي از دانشجويان دانشگاه با تشكيل زنجيره اي انساني مانع از نزديك شدن معاندين با تدفين شهداء به محل دفن شهداء شدند. نماز ظهر و عصر به امامت حاج آقا ميراحمدي، مسئول نهاد رهبري در دانشگاه در صحن خوانده شد. كه در بين نماز هم صداي كف زدن معاندين و توهين ها و شعارهاي آنان باعث آزار و اذيت نمازگذاران شده بود كه كربلايي ديگر را در ذهن ها تداعي مي كرد.

پس از اقامه نماز ظهر و عصر، حجت الاسلام پناهيان به عنوان سخنران آغازين مراسم به سخنراني پرداختند. ناگفته نماند كه برخورد دانشجويان با معاندين تدفين شهدا سبب گشته بود كه از جمعيت دور شوند و در جلوي سلف غذاخوري تجمع كنند، پس از سخنراني استاد پناهيان با ورود شهداء به دانشگاه در ساعت 30/13 فضا به گونه اي ديگر تغيير كرد و حال و هواي معنوي خاصي حاكم شد. حضو معاندين تدفين شهداء سبب ايجاد حزني غريب در دل هاي عشاق شده بود كه با حضور شهداء به بغض و سپس اشك بدل شد. شهداء پس از تشييع به محل جلوي مراسم آورده شدند و نماز آنان توسط حجت الاسلام محمديان مسئول نهاد رهبري در دانشگاه‌ها خوانده شد. پس از نماز بر پيكر شهدا، چندين سخنران از جمله يكي از فرزندان شهداء، دكتر رهايي، رياست دانشگاه، دكتر كبكانيان، به نمايندگي از اساتيد دانشگاه به سخنراني پرداختند و از تكريم شهدا گفتند. ذاكرين اهل بيت (ع) نيز با مداحي خويش فضا را براي آغاز مراسم تدفين آماده ساخته و شهدا در ساعت 15 در آرامگاه خود آرميدند. در اين بين دانشجويان با حضور مصمم خويش معاندين تدفين شهداء را به عقب ترين نقطه ممكن، يعني جلوي دانشكده صنايع و سپس دانشكده كامپيوتر عقب راندند تا حتي صداي آنان نيز آزار و اذيتي بر حاضرين و عاشقين در مراسم ايجاد نكند.

در انتهاي برنامه با اعلام مراسم شام غريبان شهداء مراسم تدفين رنامه را خاتمه دادند و جمعي از دانشجويان با حضور بر سر مزار شهداء فاتحه مي خواندند و اشك مي ريختند و جمعي ديگر نيز در حال جدل با معاندين تدفين شهداء بودند.

افراطيون و اغتشاش گران

• افراطيون و اغتشاش گران از چندين روز گذشته (شايد بيش از دو هفته پيش) كه زمزمه حضور شهداء در دانشگاه پيچيده شد زمزمه هاي مخالفين به گوش رسيد و در بوق و كرنا كردن بودند كه فعاليت دانشجويي را سركوب خواهند كرد، محدوديت براي دانشجويان ايجاد مي كنند، از شهدا سوء استفاده خواهد شد و دهها راي و نظر ديگر! اما در پشت پرده همه اينها يك واقعيت به چشم مي خورد، آنكه هر جوابي مي دادي به سراغ شبهه اي ديگر مي رفتند گويي جز نظر آنها نظر ديگري نبايستي به ميان بيايد! در روزهاي قبل از تدفين و حتي روز تدفين بسياري شاهد بودند كه مخالفين با همان معاندين تدفين شهداء در عين عجز از پاسخگويي به شبهاتشان به سرعت به سراغ شهبه اي ديگر مي رفتند كه نكند كسي در دلش بخواهد كه شهيدي را در دانشگاه دفن كنند. اما غائله معاندين به همين جا ختم نمي شود و بحث ها و گفتگوهاي روزهاي گذشته، در روز تشييع، به توهين و اهانت بدل شد و كساني كه نظر به آزادي بيان داشتند، سخن را در حلقوم خفه كرده و لگد را در هوا آزاد مي كردند. به خوبي شاهد گفتمان آنها بوديم؛ از پنجه بكس تا انگشتر خاردار و اسپري فلفل همه گوشه اي از گفتمان حقوق بشري آنها بود. شاهدان برنامه شهادت مي دهند كه در ميان زمزمه «ياحسين» امين مريد را ديدم كه با دست سرش را گرفته بود و بر زمين به دور خود مي پيچيد، كساني كه او را مي شناختند باورشان نمي شد كه مريد براي دعوا رفته باشد كه با او چنين كرده اند! كسي جز احترام و ادب از او سراغ ندارد! اما چه كنيم كه گناه دانشجويان آن روز آن بود كه شهيد را تشييع مي كنند نه كس ديگر!

دانشجويان ارزشي

*دانشجويان ارزشي دانشگاه از چند روز قبل از تدفين همگي مشغول كار بودند، هر تشكلي را مي ديدي به نوعي به دنبال فضاسازي بود هر كه كاري ازش بر مي آمد كوتاهي نمي كرد، شبانه روز تلاش مي كردند تا در ميزباني از شهدا بود هر آنچه از دستشان بربيايد كوتاهي نكنند. در برابر، معاندين با تدفين شهدا، يك راه را پيشرو گرفته بودند، انذار با صبر و حلم! هر كس خود را موظف كرده بود كه با لبخند به طرف مقابل نگاه كند (بگذريم از اوقاتي كه كار از دست در مي رفت و سگرمه ها درهم مي شد!) و اگر طرف مقابل تعرضي كرد، بگذرد! اگر كسي اين را قبول ندارد و ادعاي ديگري دارد، اين را انصاف بدهد كه بيش از 90 درصد اتفاقات ناگواري كه مي توانست اتفاق بيافتد و به كسي آسيبي برسد توسط همين دانشجويان ارزشي جلوگيري شد. مديريت خوبي كه خدا به آنها كمك كرد و اتفاق افتاد برگ زريني در پرونده كليه دانشجويان اميركبير خواهد بود. بسيج دانشجويي مثل هميشه با اينكه بخشي از كار را در دست داشت ولي تمامي توهين ها را به جان خريد! تذكر: انتقادات بسياري نيز بر اين دوستان ما وارد است كه چون فضاي تخريب بسيار است از آوردن خودداري مي شود.

مهمانان غيردانشجو

*مهمانان غيردانشجو هيات مذهبي و عموم اقشار مردم مثل هميشه براي تشييع پيكرهاي فرزندانشان آمده بودند، مگر مي شد شهيد گمنامي را تشييع كرد و آن مادر شهيد به سراغ دردانه گم شده اش در تشييع جنازه شركت نكند!؟ بسياري از عشاق شهدا آمده بودند پير و جوان زن و مرد. هر كس با حضور در صحن با صداهايي روبه رو مي شد كه به شعار مي ماند و نه عزاداري مرسوم در اين مراسمات! كسي كه در فضا قرار مي گرفت جريان را در مي يافت و متوجه حضور معاندين با تدفين شهدا مي شد. طبيعي بود كه عده اي عنان صبر از كف بدهند و غيرت حيدري شان را آشكار كنند. مادري را ديدم به اشتباه از درب وليعصر وارد دانشگاه شده بود و با اولين منظره اي كه مواجه شده بود، صحنه اعتراض معاندين تدفين شهداء بود. مي گفت كه ديدم دختركاني با قيافه هاي آنچناني با جيغ و داد توهين مي كردند و فرياد «بسيجي برو گمشو» از دهانشان بيرون مي آمد! آن مادر مي گفت، با خود گفتم كه اي واي! هيچ كس براي تشييع شهدا نيامده و اين‌ها آمده اند تا جلوي تدفين را بگيرند با فرياد گفتم كه تا من هستم نمي گذارم تعرضي به شهدا بشود در همين لحظه تعدادي از معاندين قصد تعرض به وي را كرده بودند كه با كمك عده اي از دانشجويان به سمت محل تدفين راهنمايي شد. جمعي از هيئتي ها نيز تاب نياوردند و در مقابل برخی از اهانت های شرم آور، نوازشي به چند اراذل دادند كه باز با دخالت دانشجويان غائله ختم شد.

چند سؤال؟؟؟

مطالب بسياري در خصوص مخالفت با تدفين شهداء در دانشگاه در اين روزها منتشر شد كه ارزش پاسخگويي ندارد و فقط چند سوال در خصوص آنها طرح مي كنيم:

- كساني كه دم از سركوب فعاليت دانشجويي مي زده توضيح بدهند كه منظورشان از فعاليت دانشجويي چيست؟

- كساني كه به بهانه سوء استفاده از شهيد دم از مخالفت مي زنند بگويند كه چه سوء استفاده اي از شهدايي كه تاكنون در دانشگاه ها دفن شده اند، شده است؟ و چه كسي سوء استفاده كرد؟

- در كجاي دنيا ديده اي كه با آمدن مظلومي فضاي خفقان ايجاد شود و اصالتاً فضاي خفقان بر چه كسي و چه گروهي ايجاد مي شود؟

- و ده ها سئوال از اين دست كه با كجا و چه كسي و چطور شكل مي گيرد!

شمع محفل (اصل مطلب)

اصل مطلب فراموش نشود كه همه آمدند تا يك چيز بماند آن شهيد است و چه نيك آن پسر شهيدان اهل قلم گفت: كه مپندار شهداء رفتند و ما مانديم بلكه حقيقت اين است كه شهداء ماندند و زمان ما را با خود برد.

پی نوشت:

گزارش تصویری منتخب خودم را اینجا ببینید. (دائم بروز می شود!)

گزارش تصویری سایت وابسته به طیف غیرقانونی علامه را در اینجا ببینید.

مطلبی با همین موضوع را در اینجا بخوانید.

کلیپ هایی با هین موضوع را در اینجا ببینید.